.png){kind=icon}
Psalm 49
De wijze en de dwaas gaan beiden te gronde
Vergankelijkheid · 1773
Vers 1
't zij laag van staat, of hoog, met eer bekroond;
't zij rijk of arm, komt, luistert naar dit woord.
Mijn mond brengt niets dan lout're wijsheid voort,
bij mij in 't hart opmerkzaam overdacht.
Ik neig het oor, daar 'k op Gods inspraak wacht,
naar 's HEEREN spreuk, en zal u, op de snaren
der blijde harp, geheimen openbaren.
Vers 2
Waarin het kwaad, het onrecht mij bestrijdt,
Als ik omringd, benauwd ben door 't geweld,
Dat in mijn val zijn hoogst genoegen stelt?
Wat hem betreft, die op zijn schat betrouwt,
En al zijn roem op groten rijkdom bouwt,
Zijn schat behoudt zijn broeder niet in 't leven;
Hij kan daarvoor aan God geen losgeld geven.
Vers 3
Aan God in tijd noch eeuwigheid voldoen;
Hij wenst vergeefs hier altoos 't licht te zien,
En, door zijn schat, het naar bederf t'ontvliên.
Hij ziet elk uur der wijzen levensend;
Der dwazen dood blijft hem niet onbekend;
Hij ziet, dat hun in 't sterven niets kan baten,
Maar dat zij 't al aan and'ren overlaten.
Vers 4
Van kind tot kind gedurig overgaan";
Al heeft hij 't land, waarop zijn trotsheid roemt,
Zijn grootsheid bouwt, naar zijnen naam genoemd;
't Is alles wind, waar zich zijn hart mee streelt;
De mens, hoe mild door 't aards geluk bedeeld,
Hoe hoog in eer, in macht en staat verheven,
Vergaat als 't vee, en derft in 't eind het leven.
Vers 5
En hij zichzelf door dwazen hoogmoed vleit,
Stapt echter 't kroost, dat in der oud'ren woord
Behagen schept, op 't zelfde doolpad voort.
De dood maait ook dier kind'ren leven af;
Zij volgen hen, als schapen, naar het graf;
En in den dag, den groten dag des HEEREN,
Zal over hen d' oprechte triomferen.
Vers 6
Wijl al hun glans met hen in 't graf vergaat;
Maar na den dood is 't leven mij bereid;
God neemt mij op in Zijne heerlijkheid.
Vreest hem dan niet, die grote schatten heeft,
Wiens machtig huis in eer en aanzien leeft;
Want hij zal niets in 't sterven met zich dragen;
Zijn naam, zijn roem, 't ligt al terneer geslagen.
Vers 7
En ieder roemt zijn weeld' en overdaad,
Hij daalt nochtans, gelijk zijn gans geslacht,
Vervreemd van God, in 's afgronds donk'ren nacht.
Gij dan, o mens, hoe waard, hoe groot in eer,
Zo gij den wil versmaadt van uwen HEER,
Dan gaat gij, als de beesten, haast verloren;
Een wis verderf is u ten lot beschoren.
Achtergrond
Psalm 49 is een wijsheidspsalm die de vergankelijkheid van het menselijk leven en de ijdelheid van rijkdom en macht beschrijft. Deze psalm is mogelijk geschreven in een tijd van grote sociale ongelijkheid en economische onzekerheid. De psalmist zoekt naar een diepere betekenis en zin in het leven dan alleen maar materiële rijkdom.
Kernboodschap
De kernboodschap van deze psalm is dat materiële rijkdom en macht niet de sleutel zijn tot een gelukkig en zinvol leven. De psalmist benadrukt dat de mens sterfelijk is en dat zijn rijkdom en macht niet kunnen voorkomen dat hij ooit zal sterven. Het echte leven en de echte zin van het bestaan zijn alleen te vinden in een relatie met God.
Voor vandaag
Voor vandaag betekent dit dat we onze prioriteiten moeten stellen en ons niet laten verleiden door de ijdelheid van de wereld. We moeten zoeken naar een diepere betekenis en zin in het leven en ons vertrouwen stellen in God. Dit kan inhouden dat we onze tijd en middelen gebruiken om anderen te dienen en om Gods koninkrijk te helpen bouwen.
Verdiepingsvragen
Hoe kan ik in mijn eigen leven de ijdelheid van de wereld weerstaan en mijn prioriteiten stellen op Gods wil?
Wat zijn enkele concrete manieren waarop ik mijn tijd en middelen kan gebruiken om anderen te dienen en Gods koninkrijk te helpen bouwen?
Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik niet te veel waarde hecht aan materiële rijkdom en macht, en mijn vertrouwen stellen in Gods voorziening en liefde?
De AI heeft de psalmtekst en het inzicht als context.
AI kan fouten maken. Gebaseerd op psalmtekst en christelijke exegese.