Gij zijt, o HEER, van d' allervroegste jaren
Voor ons geweest een toevlucht in gevaren.
Eer berg en rots uit niet geboren waren,
Eer d' aarde rustt' op hare grondpilaren,
Van eeuwigheid, o God Die eeuwig leeft,
Zijt Gij de God, Die eind noch oorsprong heeft.
Vers 2
Uw oppermacht, die wij ootmoedig eren,
Kan door een wenk den mens zijn broosheid leren;
Uw wenk alleen, al schijnt ons niets te deren,
Verbrijzelt ons, doet ons tot aarde keren;
Want in Uw oog zijn duizend jaren, HEER,
Een enk'le dag, een nachtwaak, en niets meer.
Vers 3
Gij overstroomt het mensdom; zijn vermogen
Is, als een slaap, een ijd'le droom, vervlogen;
Zij zijn als 't gras, dat 's morgens, overtogen
Met frissen dauw, in bloei staat voor elks ogen,
Maar 's avonds, als het afgesneden wordt,
Op 't open veld in weinig tijds verdort.
Vers 4
Door Uwen toorn vergaat ons kwijnend leven;
Uw gramschap doet ons hart van doodsschrik beven,
O God, als Gij, in majesteit verheven,
Het onrecht, dat w' in 't openbaar bedreven,
En 't kwaad, door ons in 't heimelijk verricht,
In 't licht stelt voor Uw glansrijk aangezicht.
Vers 5
Wanneer Uw toorn en gramschap ons bezwaren,
Dan wenden, dan verdwijnen onze jaren;
Wij zien hen, als gedachten, henenvaren;
Of, blijft Uw gunst ons in het leven sparen,
Dan klimmen wij ten hoogste tot den top
Van zeventig of tachtig jaren op.
Vers 6
Helaas, het best van onze beste dagen
Baart dikwijls smart, geeft dikwijls stof tot klagen;
Daar zorg, verdriet en jammerlijke plagen
Steeds, beurt om beurt, de matte ziel doorknagen.
De levensdraad wordt schielijk afgesneên;
Wij schenen sterk, en ach, wij vliegen heen.
Vers 7
Wie kent Uw toorn, wie zijn geduchte krachten?
Wie vreest dien recht geduchtste Macht der machten?
Leer ons den tijd des levens kost'lijk achten,
Opdat ons hart de wijsheid moog' betrachten.
Keer weder, HEER, Uw gunst koom' ons te stâ;
Hoe lang ontzegt G' uw knechten Uw genâ?
Vers 8
Uw gunst sterkt meer dan d' uitgezochtste spijzen;
Laat, met het licht, haar licht voor ons verrijzen;
Zo zal ons hart op liefelijke wijzen,
Uw goedheid, al ons ov'rig leven, prijzen.
Verblijd ons naar de maat van onzen druk,
En naar den tijd van al ons ongeluk.
Vers 9
Laat Uw genâ ons met haar troost verrijken,
En laat Uw werk aan Uwe knechten blijken,
Uw heerlijkheid niet van hun kind'ren wijken;
Uw liefd', Uw macht behoed' ons voor bezwijken;
Sterk onze hand, en zegen onze vlijt;
Bekroon ons werk, en nu, en t' allen tijd'.
Inzicht & verdieping
Achtergrond
Psalm 90 is geschreven door Mozes en wordt beschouwd als een van de oudste psalmen in de Bijbel. Het thema van ouderdom en de tijdelijkheid van het leven is een dominante factor in deze psalm. De psalmist roept God aan om Zijn genade en gunst te tonen aan Zijn volk.
Kernboodschap
De kernboodschap van Psalm 90 gaat over de vergankelijkheid van het menselijk leven en de noodzaak om God te vrezen en Zijn genade te zoeken. De psalm benadrukt ook de almacht en eeuwigheid van God in vergelijking met de tijdelijkheid en broosheid van het menselijk leven. Het is een oproep tot nederigheid en het zoeken van Gods wijsheid.
Voor vandaag
Vandaag de dag kan Psalm 90 ons helpen om realistisch te zijn over onze eigen tijdelijkheid en sterfelijkheid, en om ons te concentreren op wat echt belangrijk is: het zoeken van Gods genade en het leven volgens Zijn wil. Het kan ons ook helpen om ons te beseffen dat onze tijd op aarde beperkt is en dat we elk moment moeten benutten om Gods wil te doen. Dit kan ons aanmoedigen om ons leven te gebruiken om Gods liefde en genade te delen met anderen.
Verdiepingsvragen
1
Hoe kan ik mijn tijd op aarde het beste benutten om Gods wil te doen?
2
Wat betekent het voor mij om God te vrezen en Zijn genade te zoeken in mijn dagelijkse leven?
3
Hoe kan ik de vergankelijkheid van het leven gebruiken als een bron van motivatie om mijn prioriteiten op orde te stellen en mijn focus te richten op wat echt belangrijk is?
Stel een vraag
De AI heeft de psalmtekst en het inzicht als context.
AI kan fouten maken. Gebaseerd op psalmtekst en christelijke exegese.
.png){kind=icon}
iPsalm